Itsasertzeko zubia

Denok ditugu aurreiritziak, era batekoak zein bestekoak, batzuk funtsa minimo batekin, besteak inolako funtsa gabekoak diren bitartean. Nik neuk, espero nuen Bosnia arras desberdina topatu dut, agian komunikabideen jarioaren bidez neure garunak garaturiko irudi grisaren ondorioz.

Herrialde berdea da, ederra, pagadiz, artadiz edota larre berdez estaliriko muinoz osatua. Herrietako meskitengatik ez balitz, Suitza edota Euskal Herria bezala identifikatuz erraz erratuko ginateke argazki bat ikustean, edota eskela batean agertzen den gizona herrikide bezala identifikatzean (gure txapelaren oso antzekoa den txapela janzten dute hemen).

Sarajevo, hiri gris, monotono eta bizigabe gisa izatea espero nuen; kontrara, esan dezaket hiri koloretsu, bizidun eta ondare aldetik oso aberatsa dela hiria. Momentuz, bidaia osoko sorpresarik handi eta atseginena.

Goiz afaltzeko aukera izan dugu Sarajevo inguruko mendi bateko puntan kokaturiko jatetxe batean, eguzkia jartzen ari zen bitartean, meskitetatik otoitzerako deia egiten zeudela hiriko panorama ederraz gozatzen. Hitzez zein argazki baten bidez justiziarik egin ezin dakiokeen egoera horietako bat bizitzen.

Batzutan, pena handia ematen du hiri bat uzteak... Gaurkoa ez da zentzu horretan salbuespena. Oraindik ez dut hiria utzi eta jada banago bueltatzean pentsatzen.