Txirrindularitza

Azken erlojuz kontrakoan, duela zazpi urtetik ona bizi izan duguna berriz bizitzen nenbilenaren sentsazioa izan dut. Atarrabiako erraldoiaren errekorra haustera zihoanetik beti izan dut gogoa ilargia zapaldu zuenaren abizen-kideak erorikoren bat edo zulaketaren bat izaten zuen, berriz ere Tour-a irabazi ez zezan. Ez gaizki pentsa. Ez diot ezer txarrik desio Armnstrong-i, baina nolabaiteko amorrua ematen dit, beti ere amerikarrak denetan garaile izate horrek. Ez da jausi, jauzi ederra egin du, ordea. Rabobank taldeko Rasmussen gajoak izandako zortea izan balu, zer gertatuko litzatekeen ezjakintasunarekin gelditzen naiz. Hala ere, nik behintzat ez dut dudarik, eta Asteleheneko Goienkarian nire lankide den Jon Unamunok ere ez du dudarik, aurtengoan Tour-a eroriko batengatik galdu izan balu, datorren urtean Discovery Channel taldeak ez luke liderrik aldatu beharko. Ametsetan jardun beharrean, hobe errealitatera bueltatzen banaiz. Eta errealitateak dio aurten ere abeslari ilehoriaren mutilak irabazi duela Frantzian, sekula baino diferentzia handiagoekin gainera, eta datorren urtean bera egongo balitz, garaipenak berriz ere Ameriketara alde egingo zuenaren sentsazioa utzita. Lau ordu gelditzen zaizkio kantzerraren kontra eskumuturreko gehien saldu dituenari profesional izateari uzteko. Une gozoak izango dira, merezitakoak duda barik, bizitzan zehar pasa dituenak pasa eta gero. Eta nolabaiteko amorrua ematen baldin badit ere: ZORIONAK LANCE ARMNSTRONG.