Ahuntzaren Eguerdiko Doministikua

Gaurko egunkariak alkarrizketa mamitsua dakar, alkarrizketatua Pascal Gaigne musikaria dalarik. Ezaguna da tipoa euskal musikaren mundutxoan, besteak beste Itoiz, King Mafrundi, Amaia Zubiria eta Labrit-egaz ibilia baita.

Halaber, zinemarako lan egin dau, eta orain dala gitxi pantailaratutako "Azul oscuro casi negro" pelikula txit ilunerako egindako musikagaitik saria lortu dau Pascalek barriki.

Hau esanda, benetako ahuntz baten aurrean gagozala deskubridu dot gaurko egunkaria irakurrita, gentlemen and ladies: Caen-en (Frantzia) jaioa, Auxerren bizi izandakoa (orain Donostian), Normandiakoa izatez eta "kasualitatez", gurasoak bretainiarrak, seme-alabak euskaldunak...

Adi alkarrizketaren azken galdera eta erantzunari:

Bizitzaren erdia baino gehiago Euskal Herrian eman duzu, baina oraindik ere nazionalitate sentimenturik ez duzula diozu. Azalduko zenuke?

Hausnartzen dut noizean behin horri buruz, eta gero eta urrunago sentitzen naiz sentimentu horretatik. Nire nortasun agirian frantsesa naizela jartzen du, baina ez naiz hala sentitzen, ezta euskal herritarra, ezta espainiarra ere. Nire errealitatea hori da. Horrek ez du esan nahi hemengo arazoak interes handia sortzen ez didanik, baina kultura arloan batez ere.

Beharbada, Pirinioetakoa naizela esan dezaket... Bitxia da, egunotan Frantzian zioten Euskal Herrian bizi den musikagile frantziar batek irabazi duela soinu bandaren saria, Espainiako zinema ordezkatzen...

Esandakoa, benetako ahuntza. Piriniotakoa.