Marka jakin bat egiteko asmoarekin hasi nintzen maratoia prestatzen iragan ekainean. Bide luzea eta gogorra izango zela banekien, baina ez nuen uste hain nekeza izango zenik.
Behar baino kilometro gutxiago egin dut eta entrenamendu garrantzitsu batzuk ez ditut osatu. Ondorioz, orain bi aste burutik kendu nuen ekaineko asmoa. Gaur testa egin dut lasterketako erritmoa zehazte aldera eta nire uste guztiak baieztatu dira: ez nago hasieran nahi nuen marka egiteko. Zer egingo diogu! Marka bigarren helburua zen, irteerara iristea zen aurrenekoa eta pozik nago hori lortu dudalako.
Juan Kruz Lakasta, gaztez mozorrotuta nabilela esan duzunetik, ni eta zahartzen hasia den nire bihotza erretxinduta gaude. Barkatuta zaude, baina nire argudioak azaldu nahi dizkizut. Beste atletak Munduko Txapelketan zergatik dabiltzan ez dakit, nik nireaz baino ezin dezaket hitzegin.
Beti gazte
Atletismoak orain urte asko harrapatu ninduen eta harrezkero elkarrekin gabiltza. Izan ditugu gure haserrealdiak, nola ez, baina elkarren ondora itzuli izan gara beti. Orain hilabete batzuk, ez ustean, soineko berri eta dotorea jantzita etorri zitzaidan. Oso ederra zegoen eta bihotza astindu zidan. Taupadak ez zitzaizkidan elkar ezagutu genuenean bezainbeste bizkortu, urteak ez dira eta alferrik pasatzen, baina garai bateko ilusioa berreskuratu nuen. Inoiz baino motibatuago nabil orain, urduriago, biziago. Neure burua engainatu gabe, noski, bai baitakit nire bihotza ez dela lehengoa, zahartzen hasia dela eta ezin duela garai bateko indarrarekin bidali odola giharretara. Baina, ahulago bada ere, odola badabil nire zainetan eta zuk pentsatzeko eta idazteko erabiltzen duzun odol hori, nik egunero korrika egiteko eta tarteka pentsatzeko erabiltzen dut. Mozorrorik gabe.
Idatzi artikulu bat