Nire etxeko leihoa

Azken bi aste hauetan gauza arraro bat gertatu zitzaidan eta aldi berean oso ederra. Leku batean nengoela hitzik gabe geratu nintzen momentu hura deskribatzerakoan.

Lehen aldia orain dela bi aste izan zen. Maiatzaren seiko gauean itxialdia egin genuen Letren fakultatean asanblada bat egiteko. Bertan gure fakultateari buruzko gaiei buruz eztabaidatu genuen. Ordu txikitan amaitu genuen guztia (asanblada eta gure arteko jai txiki bat kantautore batekin). Bostak inguru izango ziren eta jendea lotara joan zen. Ni idazten geratu nintzen pasiloan zegoen aulki batean, argia utzi ziguten sarreran eta hura aprobetxatzen nuen nire zeregina gauzatzeko. Oso bitxia guztia eta inoiz errepikatuko ez zen situazio bat. Paseo bat ematea otu zitzaidan eta hori egiten ari nintzela hain pozik sentitzen nintzen hitzik gabe geratu nintzela situazio hura deskribatzeko.

Bigarren aldia lehengo asteazkenean izan zen. Boikota egitea otu zitzaidan Errege Kopako finalari eta partida gauzatzen zen bitartean Gasteizeko ikasle pisu bateko sukaldean nengoen klasekide batekin solasean. Solasaldi hartan ere pentsatzen nuen bitartean nola eta non nengoen hitzik gabe geratu nintzen situazio hura deskribatzeko. Hain zen handia nire poza gau hartan alternatiba hura aurkitzeagatik eta ez kutsatzeagatik futbol gaixotasunarengatik hitzik gabe geratu nintzela nire sentimenduak adierazteko.