Nire etxeko leihoa

Bukatu da nire bidaia. Atzo Donostiako 31. maratoian parte hatu eta bukatu nuen. Hemen doa eguneko laburpen txiki bat.

Egunaren hasiera

Benetan ederra izan zen maratoiaren egunaren hasiera. Guztia ongi joan zitzaidan. Hasteko seietan iratzarri nintzen eta arazo gabe sartu nuen gorputzean arroz-esne platerkada bat amak prestatuta. Bidaian ez genuen izan ezustekorik, trafiko eskasari esker zazpiak eta erdirako Donostian geunden aita, ama eta ni.

Dortsalaren bila nindoala Anoeta sarreratik pasa nintzen, ateak irekita zeuden eta bisita bat egitea otu zitzaidan. Pistan sartu nintzen. Anoeta ilun eta hutsik zegoen. Emozionatu egin nintzen irudi hori ikusten. Orduan uste dut konturatu nintzela maratoi batean egotea zer zen. Oilo-ipurdia jarri zitzaidan bat-batean. Gero dortsalen bila joan ginen eta arazorik eta ilara handirik gabe nirea hartu nuen. Zenbaki zakarra: 2640, baina zer egingo genion. Ondoren kafe bat hartzera joan ginen irteerako etorbidera, Madrilekora hain zuzen ere.

Maratoiko musika banda.

Bidaian La Oreja de Van Gogh, separatuta egon arren nire bihotzean oraindik lasterketetako musika talde ofiziala da. Eta ibilbidean zehar bi puntutan zeuden musika dj-ak kantak jartzen korrikalariei animatzeko: Boulevard-ean eta Diario Vasco kokatua dagoen zonan. Boulevard-eko hiru kantekin geratuko naiz: Eye of the Tiger (lehenengo itzuliko joanean), Rolling Stones-en I can get no satisfaction (lehenengo itzuliko etorreran) eta Coldplayren Viva la vida (bigarren itzuliko joanean). Musikak animoak altu mantentzeko balio du eta atzo beste behin teoria hori argi eta garbi geratu zen.

Lasterketa

Eguraldi iragarpenak ez ziren onak. Haizea gogor astintzen zuen baina bazirudien euria ez zuela egingo. 3 hordu eta erdiko erbian ezarri nintzen irteeran, bost minutu kilometroko joango ginen. Hasierako kilometroak polikiago egin genituen. Hamargarren kilometroan ikusita erritmoa ez zihoala azkartzen aurrera egitea erabaki nuen. Gutxinaka-gutxinaka nire helburuari denbora jaten hasi nitzaion eta 30. kilometroan ikusi nuen 3 ordu eta 26 minututik beherako marka egiteko aukera. Hori esan nion aitari janaria eman zidanean ibilbideko puntu horretan (La Perla talasoterapia zentroa). Orduan hasi zitzaidan lasterketa gogortzen, orduan etorri behar zen korrikalariok beldurra diogun harresia. Baina atzo ez zen bisitan etorri, lasterketa gogorragoa egin zitzaidala ados, baina eutsi egin nion amaierara arte.

37 kilometrotik aurrera pozez betea nindoan eta 25 minutu baino gutxiago egitea lortu nuen. Ikusi nuenean nire lehenengo maratoia bukatuko nuela moralez igo nintzen, taupadak igo, pausoak arindu eta zazpigarren martxa sartu nuen Anoetako estadioraino. Inoiz baino azkarrago korrika egiten nuela iruditu zitzaidan, hegan nindoan.

Anoetako estadioa

Hiru aldiz pasa genuen bertatik. Bitan lasterketan jarraitzeko eta hirugarren aldiz bat amaitzeko. Lehenengoan, estadio utzik dagoenean eta soilik 20-25 bat minutu neramatzanean korrika egiten ederra izan zen. Estadio osoa utzik guretako bakarrik. Txikitan zenbat aldiz amestu dugu estadio honetan jolasten dugula txuri-urdin koloreak defendatuz eta golak sartuz??? Bigarren pasaera ere berezia da, ibilbide erdia baino gutxiago falta da eta oraindik psikologikoki ez zaude gaizki. Baina hirugarrenean… gozatu egiten duzu.

Estadiora sartzean jendez beteta dagoela imajinatzen duzu, utzik egon arren (jendea meta inguruan jartzen da beraien lagun edo familiarrei itxaroten). Eta sartzean jende guzti hori oihu batean jartzen dela zuri animatzeko, errealak gol bat sartu izan balu bezala. Eta alderdi ederren milaka zale daudela ezin izan direnak estadiora sartu beteta zegoelako eta zure lasterketa ospatzen dute telebista pantaila erraldoietatik. Hori guztian zure buruan gertatzen da baina egia balitz bezala sentitzen duzu. Eta amaitu da. Eta bihar lanera edo ikastera. Eta egindako denbora 3 ordu 25 minutu eta 20 segundo.

Eskerrik asko

Eskerrik asko blog hau jarraitu duzuen guztioi. Eskerrik asko amets hau betetzen lagundu didazuen guztioi. Eskerrik asko. Baina batez ere eskerrik asko aita, ama eta Javi. Lehenengo biei begibistakoa denez ibilbide osoan zehar alboan egon direlako eta ez didatelako inoiz abandonatua (amak behin eta berriz esan arren jan egin behar nuela oso argal nengoelako eta asunto horrekin pixka bat gogaitu dit, kar, kar, kar…). Eta hirugarrenari bere denbora librea erabiltzeagatik nire prestaketan jarduten.