Kixmi

Eli, Batailleri eta giboiaren sakrifizioari loturiko pasadizo zirraragarri baten berri izan dut (Michel Onfrayk kontatu du Caen-go Unibertsitate Popularrean, aurten, otsailaren 18an edo 25ean…)

Bataille, Roger Caillois, Kojève, Jean Wahl, Klossowski, Michel Leiris eta beste batzuek Soziologiako Eskola fundatu zuten 1937an eta bertan ibili ziren 1939an desegin zen arte

Elizarik gabeko sakratutasun baten bila ibili aritu, sakratu laiko baten bila

Bataillek sakratua beti transgresioari lotu zion

Esaterako, bere amaren gorpuaren aurrean masturbatu zen, ama hilaren gainean isuri zuen hazia

Bestalde, Bataillerentzat sakratuak aldez aurretik sakrifizioa eskatzen du; nabarmena da hori kristautasunean, Rene Girardek azpimarratu duenez

Hilketa baten ostean, hiltzaileak eta lekukoak biltzen dituen oroitzapenak, damuak, sentimendu nahasiak adieraziko luke sakratua

Eskolakideen artean lotura erlijiosoa piztu nahian, Soziologia Eskolako zenbait kidek biktima bat aurkitu zuten, bere burua sakrifikatzeko gertu zegoen emakume idazle bat

Baso batean hiltzea erabaki zuten

Baina azkenik ez zuten egin; eta emakume idazlearen ordez, zimino bat sakrifikatu omen zuten

Kaixo Markos,

Nik irakurrita dudanez, biktima bazuten prest, baina ez omen zuten aurkitu hura hilko zuen inor, borreroari ordaintzeko dirua jarri bazuten ere. Biktima boluntarioa Batailleren maitalea omen zen (gehien maite zuena sakrifikatu nahi zuen Bataillek).

Ziminoarena ez nekien.

Beraz, litekeena da Bataillek istorio horretan kontatzen duena benetan gertatu izana. Emakume ilehoria, agian, Batailleren maitale hura izango zen, berez sakrifikatu behar zutena, tximino-ordainarekin ordezkatu zutena.

Hori guztia jakinda ez nau harritzen Andre Breton antipatikoak Batailletaz esan zuena: "Bataille izan da bizitzan ezagutzea merezi izan zaidan gizon bakarra".

Wikipediatik:

Fascinated by human sacrifice, he founded a secret society, Acéphale, the symbol of which was a decapitated man. According to legend, Bataille and the other members of Acéphale each agreed to be the sacrificial victim as an inauguration; none of them would agree to be the executioner. An indemnity was offered for an executioner, but none was found before the dissolution of Acéphale shortly before the war.

Hara, badirudi Bataille modan dagoela.

Hau, gaurkoa da:

CINE-SITGES
Con Laugier y su "Martyrs" llegó a Sitges el terror extremo y la
polémica
Jose Oliva
Sitges (Barcelona), 7 oct (EFE).- Con el director francés Pascal
Leiger y su segundo largometraje, "Martyrs", proyectado hoy dentro
de la sección competitiva Fantástico, ha llegado al Festival de Cine
de Sitges el terror extremo y la polémica.
La película, que ya causó cierto revuelo entre los programadores
de festivales que pudieran ver "Martyrs" en el último festival de
Cannes, narra y muestra con pelos y señales el proceso de martirio
de una joven, humillada, golpeada y al final despellejada.
Tras asegurar que es un "fan del cine de terror", Leiger ha
dejado bien claro para aquellos que juzgan su película, que "el cine
de terror ha de tener siempre un punto de transgresión y
provocación".
Pretendía que ese tipo de cine transgresor llegara al gran
público, porque "hace años que las películas de terror las hacen los
fans para los fans del género".
Admite que "Martyrs" es una cinta genuinamente francesa, europea,
que bebe en una cultura arraigada en su país: "George Bataille y sus
ideas sobre la necesidad del sufrimiento, unas ideas muy ligadas a
la tradición católica, o también Foucault, que me ha influido tanto
que lo conozco casi de memoria".

Michel Onfray filosofoari idatzi diot Batailleren tximinoaz galdetzeko:

• Zuk uste duzu Bataillek Giboiaren Sakrifizioa testuan kontatzen duen errituala benetan gertatu zela?

Hori galdetu diot eta zera erantzun dit:

• C'est assez probable

Onfrayk gaineratu duenez, berak otsaila partean irakurri berri zuen Michel Suryak idatziriko Batailleren biografia. Liburu horretan begiratzeko esan dit. Bihar bertan hasiko naiz irakurtzen.

eli, hona idatzi diozu onfrayri?

michelonfray@orange.fr

nik ere idatziko diot agian; gustuko dut, egundoko hizlaria da, irakasle bikaina, baina esaterako onfrayk biziki maite dituen sartrek, deleuzek eta foucaultek estimatzen zuten euskaldunen ahalegina bizirik irauteko, separatistak ziren

aldiz, onfray errepublikazale jakobinoa da, eta aldi berean anarkista

ez dakit zer esango liokeen euskaraz bizi nahi duen euskaldun bati

landare eta animalia espezieak bezala hizkuntzak egunero desagertzen direla dio, ez dela dramatizatu behar

baina berari inoiz ez zaio burutik pasatu ingelesa erabiltzen ahalegintzea, frantsesa baino indartsuagoa den hizkuntzaren bat erabiltzea

zentzu horretan, askoz ere koherenteagoa da slavoj zizek: unibertsalista da eta bere obra idazteko ingelesa hobetsi du, ama hizkuntza baztertu

onfrayk aldiz diferentzialista dirudi baina hizkuntzari dagokionez ematen du bere proposamen bakarra hauxe dela: "egin dezagun denok frantsesez, nire hizkuntzaz, Frantzian bederen bai"

nire arazoa da hori dena akats ortografikorik gabe frantsesez jartzeko... (baina beharbada akats ortografikoek emango diote elektrogutunari nolabaiteko sinesgarritasuna...)

Bai, helbide horretara idatzi diot.

michelonfray@orange.fr

eta luze gabe erantzun du, labur bada ere.

Izugarria da zenbat pitokeria idatzi eta pentsatzen diren unibertsalismo-lokalismo ustezko dikotomia horren inguruan. Susmoa dut horren inguruan filosofoek ematen dituzten argudioak a-posteriori eraikitzen dituztela, euren jarrera justifikatzeko. Bada garaia horiek dekonstruitzeko, azpian dauden zio sozio-psikologiko sakonagoak ikusteko. Frantsesen kasuan inon baino nabarmenagoa da hori: école française burmuina-garbitzeko (barkatu, "hezteko") makina izugarria da.

Beraz, ez nuke oso serio hartuko Onfrayren errepublikanismoa (ez du ingelesez idatziko, frantses gehienek bezala, ez delako ondo moldatzen) edo Slavoj Zizeken unibertsalismoa (zergatik ez du esperantoz idazten?). Gizatiarra, gizatiarregia...

Batailleri dagokionez, Onfrayk ez daki ezer. Biografia irakurri du aurten (1987an argitaratu zuten!!), besterik ez.

Baina, halere, arreta piztu diona tximinoaren sakrifizioarena da... Gora Onfray simiologoa!

unibertsalista garaikideen artean soilik ama hizkuntzaz idazten ez dutenak dira duinak: Kojève, Zizek

Zizekek badaki zer den unibertsalismoaren izenean euskaraz idazteari uko egin eta gaztelaniaz idazteko aholkatzen duen espainola

esloveniarren espainolak, antza, serbiarrak dira

eta irtenbide zuzena, serbiarrei eta espainolei beren probintziakeria erakutsi eta ingelesaren edo esperantoaren bidez gainditzea

(Etikako testu liburu espainol batean antzeko garrantzia ematen diote, feminismoaren historia mundialari dagokionez, Simone de Beauvoir-i eta Emilia Pardo Bazan-i; eta euskaratu egin dute testu liburu hori)

Onfrayren eta Zizeken bidez, bestalde, gaur egun ikusgarria da dezentralizazioa filosofian

Euskal Herritik edo Balitik begiratuta, Paris gaur egun ez da deus, Caenen aldean

ezta Berlin ere, Ljubljanaren aldean

behin batean liburu bat atera eta ikasle ohi batek (A eredukoa) elkarrizketa egin zidan irratian; lehenbiziko galdera: zer dela eta idatzi duzu liburua euskaraz? zabalagoa da merkatua gaztelaniaz!

eta Arestik erantzun zion: eta txineraz, are zabalagoa!

eli, etxean denis hollier-ek apailaturiko "el colegio de sociología" daukat (taurus, 1982), bataille, caillois, klossowski, kojève, jean wahl eta horien hitzaldiak jasotzen dituena, "acéphale"ko idazleak, eta etengabea da sakratuaren eta sakrifizioaren eta hilketaren arteko harremanen ingurukogogoeta

bestalde, onfrayri idatzi diot, esanez nire uste apalean ezkerreko nietzschezale baten separatismoak ez lukeela soilik periferiako landaretza eta sukaldaritza mirestera mugatu behar, politikoagoa behar lukeela (egia da hala ere ez dela gauza bera argentanen jaiotzea, bere frantsestasunaz batere zalantzarik ez duen herrian, edo irunen, gipuzkoako herririk orain dela urte batzuk behintzat espainolizatu eta desegituratuenean, arazo psikolinguistiko pilo batek joa, ohiko soziolinguistikoez gain...)

onfrayk caenen afaltzera eta lo egitera gonbidatu nau astelehenean, bere hitzaldiaren ostean

batek daki normandiar ohiturak nolakoak diren, bermeoko hegaluzea eramango dut agian afarirako... zenbait tokitan ordea iraindu egiten dituzu gonbidatzaileak zerbait eramanda, iradokiko bazenu bezala ez direla gai bere kabuz behar bezalako afari bat eskaintzeko, ez dutela aski hazkurri

beste noizbait gurera etorriko da bera, eta profita genezake berrian edo zerbait egiteko