Izarren Argia filmaren aurre-estreinua
ikusi nuen lehengo egunean, justu edozein hondartzatik urrutien dagoen
hiriburuan. Pelikulak hunkitu ninduen.
Mikel Ruedaren lehen metraje luzekoa oso
interesgarria da. Ez bakarrik azaleratzen dituelako gutariko askorentzat erabat
ezezagunak ziren gertaerak, baizik eta ondo kontatutako istorioa ere badelako.
Espainiako gerra
zibilaren garaian, Saturrarango hondartzan
zegoen emakumeen kartzelako pasadizuak
plazaratzen ditu pelikulak. Eta trama nagusi horren azpitik beste asko: ama nagusi mertzedariaren
psyco-thrillerra; herriko gazte bat eta
preso dagoen neska baten amodioa; espetxeratuen arteko elkartasuna;
borrokaren beharra aldarrikatzen duen kontakizuna…
Ikusteko modukoa.
Aurre-estreinua izan zela
aipatu dut lehen, ikusle kopuru txiki baten aurrean. Izan ere, pelikula komertzializatu aurretik ere, hainbat
jenderen iritziak jaso nahi dituzte egileek. Han zirenen artean, gogoan ditut, memoria
kolektiboaren aldekoak, emakume mugimenduko partaideak, presoekiko elkartasuna
bultzatzen dutenak, zine zaleak…
eta aitortu beharra
daukat proiekzioaren osteko zine-foruma oso interesgarria izan zela.
Kilometro asko egongo
dira Gasteiztik hondartzara, baina, halako batean, hango denok ginen
Saturraranen, bihotzak hunkituta.
Idatzi artikulu bat