Giroa barrutik

Askotan pentsatu izan dut zorte txarreko txirrindularia naizela, baina nire taldekide Velascori gertatzen zaizkionak ikusita, ezin naiz kexatu. Gaur hari tokatzen zitzaion blogean idaztea, eta gainera bazekien zeren gainean berba egin. Lasterketan, baina, erorikoa izan du,  sekulakoa hartu du, eta etapa amaitzeko gauza izan bada ere ospitalera eraman dute, negar malko artean. Iaz hautsi zuen eskuan hartu du min, baina ez dauka ezer apurtuta.

Ze tristea den hori, gorputzaldi onean etorri, eta ezin erakutsi. Pena handia eman dit. Iban ez da txirrindulari ezaguna, baina nik ondo dakit zer egiteko gauza den, eta egunen baten zorte apur bat baldin badauka, ezustekoa emango du; gogoratu horrekin.

Erori denean zera pentsatu dut, orain ere gelakide barik geratu naizela, korritu ditudan aurreko bi edizioetan behar baino lehenago joan zirelako gelakideak etxera. Pentsa, "Laster arte, Iban", hori zen gaurko zutabetxorako pentsatuta neukan izenburua; ea zer nolako gaua igarotzen duen.

Amaitzeko, izenburuaren zergatia azalduko dizuet. Velasco ez da sinestuna, ezta ni ere, baina daramagun bolada ikusita Dorletako Amarengana joaten hasi beharko dugu... Ze, hau ez da normala. Gaurkoz nahiko, ea hotelera iristen garen; 21:00ak dira eta oraindik itsasontzian goaz. Gaur ez dago masajerik.

Markel Irizar