Euskonomia

Argazki artistikoa egiten ari zarenean, suposatzen da ez duzula mugarik, subjektibotasuna dela zure araua, zuk hemen ipini duzun argazkian bezala... baina argazki artistikoan lizentzia poetikoa eta efektu estetiko bikaina izan daitekeena, kazetaritzako argazkian pekatua da, horrek informazioa faltsutu egiten duelako.

Hori esanda, nire iritziz, objektibotasuna ez da posible, inoiz ere. Argazki informatiboan, angelu bat, distantzia bat, argitasun bat, argazkian agertuko diren elementuak... aukeratzen diren unetik, objektibotasunik ez dago. Gogoan dut irakasle batek esan ziguna: objektibotasuna objektuek bakarrik daukate.

Zugaz bat nator Leire.

Hockneyren fotomontaia berezi xamarra da. Picassok eta Braquek sortu zuten estiloaren errepikapen bat izan nahi du. Hain zuzen ere, kubismoak perspektiba anitza edo gauza baten alderdi ezberdinak isladatzea zuen helburu lez.

Beraz Hockneyren lanean esan genezake helburua ez dela egia errepresentatzea, ikuspegi ezberdinak gauzatzea baino. Errepresentazioaren pluralitatea nahi du erakutsi. Gauzak honela ulertzen lehena Hegel izan zen, errealitatea negatibitate utsa dela esanez. Ezer ez da-la.

Ostera, egunkariko argazkiaren helburua efektu dramatiko bat lortzea da. Beraz, esan genezake hurbilago dagoala fikziotik "Nire ama" fotomontaia baino. Zein eritzi sortu arazten diguten egunkariko argazkiek ez da erraza aztertzea. Nire ustez manipulazioaren eta kreatibitatearen erdibidean daude. Ez dira manipulazio argi bat, gertakizunen ideia nahiko egokia emoten dutelako, baina beste alde batetik fikzioa dira.

Galdera berbera egin nuen nire ingeleseko blogean eta Tom Asacker moduko marketin guru batek erantzun zidan beretzat kreatibitateaz beteriko lana dela, ez manipulazioa.

Bakoitzaren esku geratzen da, edozein kasutan aldizkari hori irakurtzen jarraitzea edo ez.