Mathiasen kopilotua

Javier Rebollo zuzendariak zera esan du: La mujer del piano ez dela film kriptikoa, metaforikoa baizik. Pelikula sinplea eta argia dela gehitu du. Niri gustatu zait, nahiz eta ikusle askori sinpleegia eta aspergarria iruditu zaien. Interesarekin jarraitu dut Carmen Machiren pertsonaiaren gorabeherak; langile eta etxekoandre aspertu/frustratu baten rola jokatzen du. Bapatean etxetik alde egingo du eta dena oker ateratzen zaiola ikusten dugu, ezin duela ezta zigarro bat bakean erre. Baina berak aurrera jarraitzen du, gau bateko abentura bakartian, konplize bitxi bat aurkitzen duen arte. Harreman hori ere zapuztu egingo zaio. Bukaeran, Rosak mobiletik egindako erantzun gabeko deiei soluzio bikaina ematen dio zuzendariak, ikusleak ustekabean harrapatuz eta Rosaren pista klabe bat emanez. Ederra iruditu zait, era berean, planoen konposizioa eta filmaren amaiera gazi-gozoa. Carmen Machik filmean erregistro bakarra duela ere entzun izan diot norbaiti, baina nire ustetan destakatzeko moduko interpretazioa egiten du; isiluneekin ondo baino hobeto moldatzen dela erakusten du. Telebistan, Aida telesailean egiten duen rolaren guztiz kontrakoa. Ez litzateke harritzekoa izango filmak sariren bat eramatea biharko palmaresean. Ikusi behar.