Mathiasen kopilotua

Beti esan ohi da futboleko atezainak tipo bereziak direla. Haien bakardadea, maniak, penaltyaren aurreko beldurra eta beste hamaika topiko. Zaleen biktimak izateko ere beste edozein jokalari baino boleto gehiago dituzte, nekez hasten ditugulako atezainen huts nabarmenak. Argi dago jokoa jarraitzeko eta aztertzeko leku pribilegiatuan daudela arqueroak (Argentinako berba izugarri polita da, ala?) eta defentsari aginduak emateko orduan ere ez dira kikiltzen; entrenatzailea baino zeresan gehiago daukate askotan. Hori dela eta, ohikoa izaten da atezaina taldeko kapitaina ere izatea. Nortasun kontua gehienetan. Halere, bitxia bada ere, gutxi dira entrenatzaile izatera heltzen diren atezainak. Ricardo Zamora, Marcel Domingo (beharbada emaitza onenak lortu zituen atezain-entrenatzailea), Iribar, D'Alessandro, García Remón, Dino Zoff, Walter Zenga, Julen Lopetegui, Abel Resino edo Lavolpe dira horietako batzuk. Ez dute jokalari bezala egindakoa hobetu eta hor nonbait dabiltza, aukera berri baten zain zenbait kasutan. Realera etorritako Montanier entrenatzailea ere atezaina izandakoa da. Caen, Toulouse eta Nantes taldeetan jokatu zuen, besteak beste. Orain, Realaren ibilbide eskasa dela eta, kolokan dago frantziarra. Aurrekariak ez daude bere alde. Erratuta egon nahi nuke, baina... Montanier, alea jacta est.