Elizarena omen da eraikina (lehenago Juven gaztetxea ere bertan kokatzen zen) eta San Pedro elizan egin behar dituzten obrak ordaintzeko dirua, eraikina inmobilaria bati salduz lortu nahi dute.

Taberna bat baino askoz ere gehiago da pola, pertsonalitatedun elkargunea da. Edozein motatako musika jartzen dute, edozein motatako pertsonak egoten gara bertan eta inor ez da at sentitzen. Kuadrilla itxien filosofiaren aurkako taberna da. Kontzertuak, hitzaldiak, ipuin kontalariak… kulturalki ere bapo hornitzen du herria.

Bihar izango da agur festa, bazkaria eta kontzertuak plazan eta gabean DJ Elvis Caino Bergarako gaztetxean, dagoeneko bazkarirako tiketak agortuta daude.

Jabeek beste taberna bat zabalduko dutenaren zurrumurrua oso handia den arren, ez da berdina izango. Belaunaldi askoren gotorlekua itxiko dute eta tamalez, herriaren bizitzarekin jokatzen ari dira.

Kontzerturik ez galtzeko helburuarekin, gaurko goiza, udako kontzertuen agenda egiteko aprobetxatu dut.

Ostegunean hasiko gara Krilin eta Cohen-ek Laino skateparkean eskainiko duten kontzertuekin. Donostiarrek “When The Time Comes, There Will Be No Time” diska atera dutenetik, ez ditut zuzenean ikusteko aukerarik izan, beraz, kontzertu interesgarria.

Ostirala deskantsatu eta Gau magikoak munibeko plazan ikuskizunaz disfrutatzeko aprobetxatuko dut. Larunbatean ordea, Arrasateko San Juanetara gerturatzeko asmoa daukat, bertan Governors, Cool Circus eta Los cretinos-en kontzertuak bait daude.

Lehen asteburuari amaiera ezin hobea emateko, domekan arratsaldeko 20:00retan txapa irratiak bergarako gaztetxean antolatu duen Anariren kontzertua izango dugu.

Arnasa hartzeko denborarik gabe, astelehenean, behingoz, rock & roll-eko mito bat ikusteko aukera izango dut. AC/DCrekin disfrutatzera goaz eta katedralera.

Astearterako ere badut plana, ekainak 29an Anger-ek eta Governors-ek Eskoriatzan joten dute eta.

Bi eguneko eten musikala izan ondoren, berriz ere gure bergarako kartzela zaharrera bueltatzea tokatuko zaigu, bertan ska festa interesgarria izango da eta uztailak 2 ostiralean. Valentziako Ki Sap talde dantzagarria eta Donostiako Skasti.

Larunbatean ere, San Martzial bezperan, gaztetxetik atera gabe, kontzertu berezi batez gozatzeko aukera izango dugu. Hardflip bergararrek, arratsaldez beraien “Ke Kereis” lehen diskoa aurkeztuko digute eta.

Uztailak 9an kobetamendin lehen aldiz egoteko ohorea izango dut, BBK musikaldian, bereziki, Pearl Jam ikusteko gogoz, baina gustura ikusiko ditut Alice in chains, Paul Weller, Gogol bordello, Coheed and cambria, Biffy Clyro, Dropkick murphys, Gomez, Wild beasts, Capsula…

Eskoriatzan uztailak 24ean egun berezi bat izango da, Bizardunak-ek errekan gora jaialdian barruan egingo duen kontzertua. Arratsaldez eta paraje ezin hobeago batean, horrez gain, gabean Elvis Caino handiaz gozatzeko aukera. Egun horretarako plan hoberik ezingo da aurkitu.

Gasteizeko aste nagusiko bi kontzertu apuntatu ditut, lehena, Alpha Blondy-rena, Bergarako mundumiran egon zenean ondo disfrutatu genuen eta errepikatzeko gogoz nago. Bestea klasiko bat, Berri Txarrak, uda guztian aire librean egingo duten kontzertu bakarra izanda, auto-engainatzeko aitzakiarik ez zait falta.

Donostiako eta Bilboko aste nagusietara ere, egun batez bada ere, beti joaten gara, oraindik ze kontzertu dauden ez dakidan arren.

Uda amaitze aldera, Osintxuko jaietako kontzertuak etortzen dira beti, aurten Emon izango dugu.

Udarako aurreikusitakoa egunero handitzen joango dela ere badakit, oraindik denbora asko falta da eta abuztuan ez dira kontzertuak faltatzen, beraz, denborarekin agenda handitzen joango da.

Aurrera begira, U2k anoetan emango duen kontzertuko eta Cock Sparrer-ek Durangon emango duen kontzerturako sarrerak erosita ditut, baina horiek, beste urtaro bateko kontuak dira.

Laburpen txiki bat:

2010-06-24     Krilin + Cohen - Bergara (Laino skate park)

2010-06-26     Governors + Cool circus + Los Cretinos         - Arrasate (Txosnagunea)

2010-06-27     Anari   - Bergara (Gaztetxea)

2010-06-28     AC/DC            - Bilbo (San mames)

2010-06-29     Governors + Anger     - Eskoriatza (Txosnaguena)

2010-07-02     KI SAP + Skasti          - Bergara (Gaztetxea)

2010-07-03     Hardflip          - Bergara (Gaztetxea)

2010-07-09     Pearl Jam + Alice in chains + Coheed & Cambria + Biffy Clyro       - Bilbo (Kobetamendi)

2010-07-24     Bizardunak + Elvis Caino       - Eskoriatza (Atxorrotz)

2010-08-04     Alpha Blondy  - Gasteiz (Foru plazan)

2010-08-08     Berri txarrak    - Gasteiz (Foru plazan)

2010-08-28     Emon   - Osintxu (Txosnak)

Zuek, hasi zarete agenda egiten? Gomendiorik?

Bill Hicks:

• Drogas, músicos y el Diablo
• No-fumadores
• Marketing y publicidad
• Positiva historia sobre drogas
• El Sur

George Carlin:

• El Sueño Americano

• Saving the planet

• You have no rights

• Adoración a los Niños

Pasa den larunbatean, Bergaran, erramu zapatua ospatu genuen. Goizean feria eta gabean azken urteetan esponentzialki hasten doan festa.

Ekimen berri eta ezohiko bat ere izan zen, zabalotegi aretoan 12-14 urteko gazteendako disko jartzaile bat jarri zuen udaletxeak. Ideia interesgarria eta berritzailea iruditu zitzaidan. Adin horretako jendearendako gauza gutxi daude eta ondo akordatzen naiz, orain dela urte batzuk, galduta ibiltzen ginela egitarauan guretako zerbait bilatzen.

Arazoa edo nire kezka ordea, DJak zer musika mota jarriko zuen zen. Makurtuta bertaratzea ere pentsatu nuen SGAEko estupa baten antzera, baina normala den bezala ez nintzen atrebitu.

Gaur goiena.net-en festaren irudi batzuk jarri dituzte eta bertan susmatzen nuena baieztatzen da. Patxanga festa izan zen.

Aspertuta nago egoera musikal honekin, larunbatetan musikaz kexatzen naizenean, gehiengoak Lady gaga, parrapapa edo reggaetona gustatzen zaiola argudiatzen didate lagunek eta beste musika estiloak ez direla festarako esaten didate.

Galdera betikoa da, gehiengoari patxanga gustatzen zaiolako jartzen da patxanga? edo patxanga jartzen delako gustatzen zaio gehiengoari musika estilo hori? Rock, folk, punk, jazz, pop, hardcore, heavy, thrash, rap, techno edo beste mila etiketatako kanta dantzagarri asko daude eta 40 principales edo gazteak-en anplifikadore izatea ez da aukera bakarra.

12-14 urtetako gazte guztiei parrapapa festa bat antolatzen badiegu, musikazaleen harrobiak hartuko duen norabidea argia izango da. Beharrak sortu egiten ditugu.

Teknologia berriek imajinatu ere ezin dugun musika kantitate eta barietatea eskaintzen diguten bitartean, horrelako ekimenek, artaldea 4 hit-ekin asearazten dute eta hori ez da batere aberasgarria.

Urte gutxi barru, gazte horiek batxilergora joango dira eta bertan, alternatiba musikalak aurkituko dituzte, ardi beltz ugarik utziko du artaldea baina beste askorentzako berandu izango da.

 Eskerrak, txosna, gaztetxe eta taberna alternatiboak ditugula, fast food musikatik aldendu eta gauak kulturizatzen dituztenak.

Ekimenak izugarrizko arrakasta izan zuen eta errepikatu egingo dela erabaki da. Ea hurrengoan aniztasun handiagoa eskaintzen duten, horrelako zerbait ez zen gaizki egongo.

Amaitzeko, Berri txarrak-en SMT (Shitty Music Tavern) kantarekin uzten zaituztet.

Zenbat pijada entzun behar diren 
gure inguruko tabernetan 
telebistako kateak bailiren 
horteroen lehiaketak 

Aspertuta gaude 
egoerarekin 
rock falta honekin 

Eta iragarki komertzialek 
markatzen badizuete ildoa 
esango hemengo taldeek 
zertan dute ba geroa 

Nazkatuta 

Are gehiago esango nuke 
eta ez gaizki hartu 
hemen rocka hasi zenetik 
hogei urte pasa badira 
esaidazue zergatik jaialdietan 
beti berdina entzuten da 
ez al gaude eszenaren alde? 

Barkatu ez bazaizu gustatzen 
baina jotzera goaz 
inoiz baino altu eta ozenago 
eta zikinago 

Nazkatuta 

Musika analogikoaren xarma

Musika digitalaren kontsumitzaile bezala ikusten dut nire burua. Ez daukat binilorik eta CD gutxi ditut hautsaren zain nire apalean. Ordenagailuan ordea, milaka diskoko datu basea daukat eta egunero ematen diot erabilera. Gizartearen gehiengoa ari da aldaketa digital honetara gehitzen eta askotan guzti honen abantailak aldarrikatzen ditugunez, gaur desabantailak komentatzea erabaki dut.

Disko bat, esperientzia bat da. Honen azala eta diskoa edo biniloa martxan jartzeak suposatzen duen erritualak esperientzia ugaldu eta asetzen du. Artxibo digital batek ezingo du inoiz hori ordezkatu.

Horrez gain, nire ustez, oraindik ere garrantzitsuagoa den musika entzuteko era aldatzen ari da.

Gure gizarte kapitalistan, gauzak muxutruk direnean balorea galtzen dutela uste dugu. Inkontziente egiten dugun erreakzioa da, baina horrela izaten da. Kontzertu berdin baten aurrean, hau ordaindu edo muxutruk bada, lehen aukerak gehiago asebetetzen gaitu. Diskoa ordaindu ez dugunez, gainetik entzun eta lehen entzunaldian gustuko ez badugu zakarrontzi digitalera botatzen dugu.

Inori ez zaio  gustatzen garagardoa, kafea edo tool lehen aldiz kontsumitzen duenean. Musika disko batzuk ezin dira lehen entzunaldian asimilatu, ezta ere diskoko single-a bakarrik entzunda. Osotasunean entzun behar dira.

Inori ez zaio bururatzen film baten eszena aurrera pasatzea gustuko batera heldu arte edota bazkari batetan lehen bi platerak alboratu eta zuzenean postrera joatea. Babarrun barik postreak ez du zentzurik. Diskoa liburu bat da eta bertako orriko paragrafo batetan amesten badugu, aurreko orri guztien esfortzuagatik da.

Ezagunen Ipod-ean kuxkuxeatzean, musika digitalaren sindromea pentsatu baino asimilatuago dugula konturatu naiz. Diskoko kantak bilatzean, bakoitzeko single-a bakarrik du jende askok. Euskadi gazteak babestutako erreproduktoreak dirudite.

Nire ohiturei begiratzean ere, errudun sentitzen naiz. Askotan jausten naiz random deabruaren funtzioan. Autobusean egunero disko oso bat entzuten saiatzen naizen arren, atzamarra next botoitik oso gertu dago eta askotan jausten naiz bekatu digitalean.

Gazteagoa nintzenean izan nuen musika irakasle batek, musika gutxiesten dugula esan zigun klase batetan. Bere ustez, gaur egun, musika gehigarri bezala erabiltzen dugu. Supermerkatuan atzealdean dago, etxeko lanak egiteko, nabigatzen gabiltzan bitartean, korrika egiteko… baina jende gutxi jartzen da musika bakarrik entzuten. Bere teoria entzun nuenean barre egin nuen, gaur arrazoia ematen diot.

Musika prostituitu egin dugu eta ez diogu duen garrantzia ematen. Eskerrak, oraindik ere, benetako melomanoak existitzen direla, horren adierazle hurrengo kanpaina.

Oharra: Barre egiteko gogoarekin gelditu bazarete, hemen gai honi buruzko, Manuel Bartual-en bineta batzuk:

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

Jose Luis Korta eta Juanito Oiarzabal momentu oroigarri askoren protagonista izan dira ‘El conquistador’, globomediak ETBrentzako ekoizten duen, programaren historiaren zehar.

Aurtengo edizioan agertu eta esandakoa ordea, nire ustez, inoiz sortu duten egoera barregarri eta interesgarriena da.

Dena Andeka Rico Bilbotarra programara heltzen denean hasten da, onena bideoa ikustea izango da (2’ 54’’ momentutik aurrera hasten da zati interesgarria)

Banderaren anekdotak, egia esan niri bost axola dit. Sinboloek egiten dute min gurean, hori behin eta berriz ikusi dugula uste dut.

Bideoko momentu interesgarria, nire ustez, Korta eta Juanito politikaz hitz egiten hasten direnean sortzen da. Lehendakaria eta identitate normaleko gizarte berriari buruz berbetan hasten direnean, zehazki 4’ 33’’ momentuan Eusko Legebiltzarraren aurkako zirian.

Denborak erakutsiko du, Andeka pertsonaiaren etorkizuna nolakoa izango den reality honetan. Printzipioz horrelako ausardia edo lotsagabekeriarekin joaten diren denak, azkar eramaten dute beraien ternua etxera.

Gainera, pentsamendu politikoaz gain, ez dirudi oso adimentsua. Bizitza honetan ezin da anti ezer izan dio Bilbotarrak, Andeka kontuz pentsamendu horrekin,antien antia paradoxan jausteko arriskua duzu eta. Guztiok gara zerbaiten aldekoa eta beste gauza batzuen aurkakoa, pentsamendu kritiko eta irekia duela erakustea nahi duen batek, bere sinesgarritasun guztia galtzen du Madrileko tatuaia harropuzkeria horrekin erakustean. Izan eta pentsatu nahi duzuna, baina koherentzia mantendu mesedez …

Pena, sare sozialetan Andekari eta bideo honi ematen dioten tratamendua. Programa ikusten ez duen jende askok ikusi du momentu hau eta Korta eta Juanito aurrez ezagutu gabe, testuinguritik guztiz atera dira beraien hitzak. Dena den, horrelako hitz batzuk ETBren barruan entzute soila, gaur egun garaipentzat jo dezakegu.

Phil eguraldiko gizona Punxtawnwey herrira bialdu dute marmotaren egunaren gorabeherak jasotzera, itzuleran ekaitz batek ezustean hartzen dio. Hurrengo goizean, ohetik jaikitzean Philek irratian aurreko goizeko programa berdina entzuten du.

Filma ohitura batetan oinarritzen da

Gaur  Punxsutawney eta beste hiri batzuetan zelebratzen den festa bat da. Bertan, marmota batek, negua amaitu den edo ez adierazten du, bere itzala aztertuz. Phil marmotak neguak aurrera jarraituko duela uste badu, negua beste 6 astez luzatzen da.

Nork aukeratzen du neguak jarraitzea?

Kontuan hartuta, gaurkoan pelikula aztertzen nabilela, filmean argi ikusten da Phil marmotari adjudikatzen badiote erabakia ere, bera txotxongilo bat besterik ez dela. Bere atzean korporazio bateko jendea dago, trajedun jaunek aukeratzen dute negua noiz amaitu.

"Salbuespen egoerak negua du betikotzen"   Kuraia (Akerbeltz)

Bide guztiak probatu

Phil-ek, pertsonaiak ez marmotak, (bien artean desberdintasunen bat baldin badago) denetarik egiten du zikloarekin amaitzeko: Tonelada pastel jan, suizidatu, larrua jo, pianoa joten ikasi, izotzezko estatuak egiten ikasi, kotxez trenbidetik ibili, egunean hamar zigarro pakete erre… eta halere osatugabe sentitzen da, hilezkorra da baina ez zoriontsua.

Putzu berdinean hanka sartu

Bide desberdinak probatzen dituen arren, behin eta berriz putzu berdinean sartzen du hanka.

Ez balego etorkizunik?

"Etorkizuna ikusi dezakedala sinesten dut, egun guztiak berdinak bait dira" NIN (Every day is exactly the same)

Zer gertatuko zen lau urtaroak neguak izango balira? egun guztiak beltzak balira? etorkizunik gabeko herri batean biziko bagina? Otsailak 2 etengabe batean biziko bagina?

Bere itzala baino gehiago ikusi

Zikloari amaiera emateko, negu gorriarekin amaitzeko aukera bakarra. Itzalaz haratago ikustea da, egozentrismoa ukatu eta eskuzabal jokatzea. Benetan berriak diren bideak aukeratzea, amodioa indargune duen bidea eta ez gorrotoa. Horrek amaitzen du neguarekin eta bestela galdetu gure Phil maiteari.

Nik atzo eduki nuen, hau ikusteko ohorea. Gaztetxeko zineklubean egun bat aurreratu ginen eta atzorako antolatu genuen proiekzioa.

“Gaza hiri osoa bonbardeatzen ari dira eta hau hasiera besterik ez da…”

Horrela asten da filma. Dokumentala gogorra da. Oso gogorra.

Bertako umeek, ez dute grabazio hau ulertzen, ez dakit bertako egoera dagoeneko normal bezala hartzen duten, gauza da, gerra erdian kamarak beraie enfokatzerakoan, behien eta berriz “Jauna, zergatik grabatzen diguzu?” galdera egiten dutela. Erantzuna dirudiena baino askoz ere zailagoa da.

Guk badakigu zer gertatu zen, zer gertatzen ari den, eta tamalez, oraindik, zer gertatuko den. Badakigu, bertako medikuei tirokatzen zaiela, badakigu fosforo bonba ilegalak erabiltzen direla, badakigu zibilak direla helburu, badakigu Israelek lege guztiei muzin egin eta sudur puntan jartzen zaiona egiten ari dela.

Irudi gogor hauek ikusi gabe ordea, ez gara kontzientziatzen. Zenbat aldiz entzun dugu, telebistan agertzen ez dena, ez dela existitzen? Horregatik grabatu zaituzte ume, errealitate bat, mundu guztiari helarazteko. Egoera gazi horren irudiek munduari buelta emateko.

Irudi batek, mila hitz baino gehiago balio duela esan ohi da. Ikustea nahi ez duena baino itsuagorik ez dagoela ere esan ohi da, ordea.

Horretarako antolatu da “Global screening” iniziatiba, gure mundu itsuari gauzak garbi erakusteko.

Gure bizitza moderno eta komodoa eten, eta gure buruari galdera batzuk egiteko.

Aprobetxatu aukera, gaur egun berezi bat da, onartu egin diguten oparia eta ikusi dokumentala. Aukera asko daude:

• Zuzeneko proiekzio batera joatea. 33 estatu baino gehiagotan proiektatuko da gaur. Euskal Herrian, proiekzio asko antolatu dira. Gaztetxe, antzoki… eta bestelakoetan egongo da TSAE ikusteko aukera. Ikusi hurrengo estekan, etxetik gertuen duzun proiekzioa.

• Internetetik, online ikusteko aukera ere badago.

• Torrent-a jeitsi eta offline ikustea.

• Dokumentala erosi eta etxera iristean ikustea.

• Beste aukera bat, gabean Hamaika telebistan ikustea.

Beraz, ez dago aitzakiarik, Creative Commons lizentziapean hedatu da lana eta honek distribuzioa ikaragarri ugaldu du. Filma ingelesez dago, 16 azpititulurekin, beraien artean euskara.

Mohammad Rujailah dokumental guztian gidari bezala agertzen den gaztearen hitzekin uzten zaituztet:

Gazako zerrendan bizitza normala eraman nahi duen, 24 urteko  pertsona normal bat baino ez naiz. Zaila da ordea... Hortaz, ez dakit zer gehiago nahi duten nik egitea... Ni ez naiz Hamasekoa, eta jendearen gehiengoa ere ez. Beraz, zer gertatzen da nirekin? Zer gertatzen da hemen, Gazan, dagoen ni bezalako jendearekin? Esaten baita erasoen helburua Hamas eta Palestinako beste fakzio batzuk direla. Zer gertatzen da bederatzi urteko gure anaiarekin? Eta gure arrebarekin? Nik uste dut erokeria dela. Neure burua biktimatzat ez naiz erakusten saiatzen ari. Nire ustez mundu honetan zuzena eta bidezkoa izan beharra dago, ez besterik. Jendeak nahi duen bizitza aukeratzeko paradaz eta jendeak nahi dituen ordezkariak aukeratzeko paradaz ari gara hizketan. Ez dut uste Israel, Espainia, Amerika edota Frantziaren arazoa denik.

Gurea da, barrenekoa. Beraz, nire ustez jendeak utzi beharko lioke palestinarrak salatzeari eta estereotipoen bitartez epaitzeari