Bidasoatik

Jaizkibel konpainia Alamedara iristen denerako, bertan daude argazkilariak, TB kamarak, kazetariak... Urteak joan eta urteak etorri eta beti pertsona berberak; azkenean, bada, elkarri agur egiten diogu.

–Kaixo! Zelan dago kale Nagusia? –galdetu diet.
–Euritako beltzak egongo direla esan digute.
–Hara, bada! Mary Poppins dugu aurton.
–Mary Poppins? Pertsonaia atsegina zen hura, hauek, aldiz, asmo txarrez beteta daude, labezomorroak bezain beltzak dira –erantzun dit argazkilari batek–.

Halaxe da, bai. Mary Poppins-ek ez zuen bere burua euritakoaren atzean izkutatzen; Mary Poppins-i alaitasuna zerion, abestu egiten zuen, hegan egiten zuen euritakoa zabal-zabalik zeukala. Beste hauek, ostera, oihuka eta txistuka aritzen dira, oraindik ere, Jaizkibel konpainia desfilatzen duenean. Hauek izkutatu egiten dira euritako beltzen atzean, kikildu egiten dira, lurrean eserita daude, goizaldeko hiruretatik lekua hartzen, beste inor aurrean jar ez dadin. Eta beste batzuek bizkarra ematen dute.

Txinatar dendariak poz-pozik izango dira!