Bidaiariak

Klaipeda Lituaniak Baltikon duen hiririk garrantzitsuena da  eta handik hegoalderantz barne itsaso bat hedatzen da, hondarrezko arku batek Baltikotik bereizten duena. Kondairaren arabera, Neringa jainkosak sortu zuen 100 km-ko luzera eta km eta erdiko  zabalera daukan istmo hau arrantzaleak itsasoaren haserrealdietatik babesteko. Dunaz osatutako lur zati horretan  Courlandia Istmoko Parke Naturala dago; horregatik, Klaipedako portuan hartzen den ferrytik jaitsi eta Neringan lehen km-ak egin ondoren, parkean sartzeagatik berriro ordaindu behar da. Aurrera jarraitu eta pinuen artean doan errepide batetik herrixka batzuk zeharkatzen dira, duela gutxi arte arrantzale-herriak izandakoak, gaur egun turismoak zeharo eraldatuta, baina beren xarma gordetzen dutenak. Horrela Nidaraino heldu ginen eta handik aurrera Errusiako muga topatu genuen; izan ere, istmoaren beste erdia Errusiak Baltikorako irteera bat ziurtatzeko, Polonia eta Lituaniaren artean duen eskualdearen barnean dago: Kaliningradon.  Atzera egin genuen eta Nidan geratu ginen hurrengo egunean Parnidis duna ikusi nahi genuen eta. Baita ikusi ere, baina itsasaldean euria ari zuen eta haize hotza zebilen; orduan, iparralderantz jarraitu bitartean, barnealdera sartzea eta Lituaniako beste alde bat ezagutzea pentsatu genuen.

Salantai inguruan Orvydas museoa ikusi genuen. Han, lorategi zabal batean, Kazys Orvydas eskultorearen  eta haren semearen lanak daude erakusgai eta guri Txillida Leku gogorarazi zigun; ideia, noski, obrak zeharo ezberdinak dira eta. Egurrezko irudi batzuk dauden arren,  harrizkoak dira gehienak. Batzuetan harri pilaketa hutsak direla esan liteke, baina hain modu berezietan kokatuta, non antzinako hilerriak, basoan galdutako tenplu aztekak  edota Indiako aztarnak  ematen duten. Irudi erlijiosoak semearenak omen dira, frantziskotarra berau, eta aitaren hilobia ere (1905-1989)  ikus daiteke. Beste konposaketa batean herdoildutako misil bat dago eta sarreran tanke sobietar batek garai hartako errepresioa eta haren kontra artista hauek izan zuten jarrera irmoa erakusten du.

Gero Plateliai aintzira, Telsiai eta Siauliai-tik igaro ginen. 100 km-tan etxaldeak baino ez genituen ikusi. Ia denak egurrezko etxeak, horiz margotuta, eta uralitazko teilatu ia bertikalak gainean. Ez ziren oso handiak, baina inguru ezin ederragoa zuten: ondoan lore morez jositako zuhaixkak apaingarri gisa, lurrin oso goxoa botatzen dutenak.  Zelaietan abere asko ibiltzen ziren eta galsoroetan  zikoinak  elkartzen ziren dozenaka. Poloniako ezaugarria direla diote, baina Lituanian askoz gehiago ikusi genituen.

Siauliai tamainaren arabera, Lituaniako laugarren hiria da eta iparraldean dagoen gune kultural eta ekonomikorik garrantzitsuena. Eguzkiaren hiria esaten diote eta oinezkoentzako boulevarretan eta bertako lakuetan distiratsu zegoen udaberri hartan. Bestalde, 1998 urteaz geroztik txirrindularientzako bidegorriak ari dira zabaltzen etengabe eta bizikleta hiri honetako ikur bilakatu da, inolako zalantzarik gabe. Siauliaik duen beste erakarpen bat Gurutzeen Muinoa da. Hiritik 11 km-ra dago; eta, diotenez, 100.000 gurutze baino gehiago daude jarrita muino bakarti horretan; munduko ia herri guztietakoak, gainera. Deboziozko gurutze horiek jartzea 1850. urtetik datorren katolikoen ohitura izan da orain arte, behintzat. Baina 1993an Joan Pablo II.a aita santua hara joan zenez geroztik, fededunak ez ezik turista asko ere hurbiltzen dira argazkiak ateratzeko edota sarreran saltzen dituzten itxaropenezko gurutzeak jartzeko asmoz.