Bidaiariak

LITUANIA

Baltikoko errepublikak hegoaldetik iparraldera zeharkatu behar genituen  eta Poloniatik abiatuta, lehendabizi Lituaniara heldu ginen, Kaunas-era. Erdigunera sartu bezain laster, aparkaleku bila hasi ginen eta hara non ikusi genituen hiru autokarabana lurrez estalitako orube batean aparkaturik. Toki ona zirudien eta  gurea ere hor uztea erabaki genuen. Ordaintzekoa zen, noski, baina inguruan  ez zegoen ez zaintzalerik ez  inor zer egin behar genuen galdetzeko; makina bat baino ez, txartel berezi bat eskatzen zuena, gainera. Gu geure kreditu txartelarekin saiatu ginen, baina alferrik, orduan arriskatu egin ginen eta furgoneta bertan utzita, kutxazain automatiko baten bila joan ginen lita batzuk ateratzeko, bueltan  ordainduko genuen eta kito! Baina ordu pare baten buruan aparkalekura itzuli ginenean,  gure furgoneta bakarrik geratzen zen eta aurrealdeko ezkerreko gurpilean zepoa zeukan jarrita. Sinestezina, ezta? Egia da pixka bat  luzatu  ginela eta isuna edo halako zerbait topatzea espero genuela, baina zepoa jarrita! Hori gehiegi zen.

Eta gauza bera iruditu omen zitzaion furgonetaren inguruan zebilen gizon gazteari. Aparkalekura hurbiltzen ari ginela,  ikusi genuen eta orduan hasi ziren gure susmo txarrak. Zertan ari ote zen trajedun bat gure furgonetari begira eta mugikorrean hitz egiten? Heldutakoan, ea gurea zen galdetu zigun eta guk baietz, bi ordu baino ez zirela izan, han ez zegoela inor eta gu Poloniatik gentozela eta zloty batzuk baino ez genituela, diru bila joan ginela. Berak baietz, ulertzen zuela eta lasai egoteko, OTAko gizonarekin hitz egingo zuela. Dena den, kontuz ibili behar genuela batez ere hirietan aparkatzeko orduan. Aholkuak eman bitartean OTAkoa agertu zen eta hor hasi ziren hizketan gure aurrean. Bazirudien ez zirela ados jartzen, aparkalekuko zaintzaileak ezetz eta ezetz buruaz; besteak, ordea, oso lasai  hitz egiten zion; baina, antza denez, hori ez zen nahikoa eta gure aingeru guardakoak, hau da, gizon gazteak, 60  lita edo eman zizkion arte ez zigun zepoa kendu.

Ez genuen ezer ulertu, noski; hala ere,   ordaindutako 60 lita itzuli nahi genizkion geure ongileari . Berak ezetz eta ezetz, dena konponduta zegoela eta lasai joan gintezkeela. Gure eskerrona berriro adierazteko bostekoa eman genion, furgonetan sartu eta alde egin genuen handik. Aldameneko leihatilatik zaintzailearekin hizketan jarraitzen zuela ikusi nuen, turistekin hain zorrotza ez izateko eskatzen ziola, agian. Hurrengo km-etan gertatutakoa oraindik sinestu ezinik, Kaunasen aingeru bat agertu zitzaigula errepikatzen nuen nik eta Josuk- Baietz ba, Krutxo, hainbeste eliza eta katedral ikusita, normala, ezta?-

KAUNAS Lituaniako bigarren hiria da, Vilnius hiriburuaren ondoren eta guk bisitatu genuen lehena. Azkenean, ez ginen Vilnius-era joan, oso mendebaldean geratzen zitzaigun eta guk Poloniatik iparralderako norabidea hartua genuen, baina beste batean izango da.

Kaunasen furgonetatik irten eta Askatasun etorbidean gora abiatu ginen, Laisves aleja lituanieraz. Oinezkoen kalea da eta oso giro ona zegoen. Dirua atera  eta ondoan ikusi genuen turismo bulego batean sartu ginen. Hor azaldu ziguten alde zaharra beste norabidean zegoela; dena den,  etorbidearen bukaeraraino heltzea merezi zuen, han San Migel Goiaingeru eliza  dago eta. Tenplu hau neobizantziar estilokoa da eta eliza ortodoxoen ezaugarri guztiak betetzen dituen arren, gaur egun katolikoa da. Gure bidaian aurrera egin ahala ikusi  genuen bezala, joera erlijioso hori oso nabarmena da Lituanian ere.

Atzera berriro eta alde zaharrera zihoan  Vilnius kalea, hiriko politenetako bat, topatu genuen eta han ibili ginen   pixka batean. Merkatuko plazara heldutakoan udaletxe zaharra ikusi genuen, Zisne Zuria deritzona, margotu berri zegoela zirudien, eguzkitan guztiz distiratsu. Orain erregistro zibila da eta  Kaunasekoak bertan ezkontzen dira. Eta horrela jarraituko genukeen arratsalde osoa, baina noizik behin furgonetarekin gogoratzen ginen eta ezin patxadaz ibili; hortaz,  gaztelua ikusteko ibairaino jarraitu beharrean, aparkalekura itzultzea erabaki genuen, badaezpada ere. Beranduegi, ordea.