Nire begietatik

Asteazkenean ezin izan zuelako gehiago, zeuzkan indar apurrak ahitu zitzaizkiolako. Borrokatu du, baina giltzurrunek "nahiko" esan zuten atzo.

Nire bigarren ama izan delako eta nahi izan dudan beste maitasun eman didalako uneoro. Txikitan jokuak partekatu ditugulako, nire "berbaldiak" aguantatzen zituelako, nahi beste gurari ematen zizkidalako,...

Askotan, uste zuelako bere alaba nintzela: "Nahikari dile a tu hermana... Amoma que no tengo hermanas! Ai, da igual, me has entendido que es tu tía".

Berak kontatzen zizkidalako gerrako kontuak, ikusi nuelako zer nolakoak pasatu behar izan zituen txikitan bere anai-arrebekin.

Milaka gauza, milaka oroimen,... Bagenekien aspaldi, une hau gertu zegoela, baina ez duzu sinetsi nahi. Hutsune handia utzi duelako gure artean eta niri oso zaila egingo zaidalako gainditzea. Etxean sartu eta ez aurkitzea ohean, aulkian irakurtzen, aititeri orruren bat botatzen.

Dena eman zidalako eta inoiz ez dudalako ahaztuko.

Orain egun batzuk esan zidan hiltzen zegoela eta ama zaintzeko. Hunkitu nintzen, baina esan nion guda hau ere gaindituko zuela.

Badakit, hortik goitik, gure eguneroko martxa jarraituko duzula eta animoak emango dizkiguzula aurrera jarraitzeko.

Zauden tokian zaudela, muxu handi bat amoma.