Nire begietatik

Atzo jardunaldi batzuetara joan nintzen Leioara: Gaztea izan eta euskara ahoan. Orain aste batzuk ikusi nuen programa eta gustatu zitzaidan, baliagarria izango zela uste nuen.

Kultur Leioako Auditorium zoragarrira sartu nintzen, leku erosoa bilatu eta eseri nintzen. Ingurua begiratzen hasi nintzen. Bat, bi hiru, … zortzi agian? Zortzi gazte egongo ziren entzuleen artean? Badakit zaila dela izendatzea gazteen adin tartea. Nik 29 urtetan utziko nuke (Gazte Txartela 26rekin kentzen dute, baina beno).

Gazte gehiago topatuko nituela uste nuen, baina kontrakoa izan da. Gazteen artean sustatu nahi dute euskara, baina horretarako gazteen iritzia jakin beharko dute, ez? Euskara Teknikariz beteta zegoen aretoa, guztiak 30 urtetik gorakoak. Ziuraski askok sekula ez dute gazteekin lan egin, edo behintzat iritziak entzun. Zer egiten zuten hor?

Oso polita da estrategiak ematea, ikerketak aurkeztea, Eusko Jaurlaritzako andre baten iritziak entzutea, … baina zer egiten dugu hezitzaileok horrekin? Talde bakoitza mundu bat da, eskualde bakoitza desberdina, … Niri horrelakoak ez zaizkit balio. Euren jesarlekuetan eserita dauden horiek ez dute euskararen egoera konponduko.

Entzuleen artean gazteak behar ziren. Galderak egiteko, kezkak azaltzeko, beraien esperientziak kontatzeko, … Gaur gazte batzuk hitz egingo dute, ia zer gertatzen den.

Datu interesgarri bat nire alde: matrikula 76,5 €-koa zen. Gazte gutxik daukate diru hau eskuragarri. Beharrezkoa izango zen dirutza hau ordaintzea, baina gehiegi iruditzen zait. Heldu gutxi eta gazte gehiago behar ziren. Gazteon kezkak entzunda, konponbideak bilatu daitezke.

Ia gaur zer aurkitzen dugun…