Nasmastarraren apunteak

Zaila da gogoratzea noiz entzun genuen lehen aldiz, baina umetan hasi zen leloa, zalantza barik. Egun batean hasten gara gure nagusiei entzuten helduak izateko hau edo bestea egin behar dugula, hori ez dela helduaren portaera, umeegiak ote garen... Ondoren nerabezaroa dator, aldaketak, baina berbak antzekoak. Inork esaten ez diguna, ordea, da noiz hasten den norbera heldua izaten. Agian, helduek ere ez dakitelako zergatik diren haiek hain heldu eta beste batzuk ez. Ingurura begira hasi, eta hasten zara ohartzen: helduak gurasoen urratsei zintzo-zintzo jarraitzen dietenak dira. Pertsona gris eta menderatua bilakatu arte ez diozu nerabe moldakaitz izateari uzten.

Hortaz, 35 urterekin zure arropa eta ohiturak aztertuta jakin daiteke dagokizun adinari egokituta bizi zaren. Ez nabarmentzeko moduan, zure inguruarekin ados bazeunde legez, ezkutatzen bazara, ondo etorri nagusien klubera. Are gehiago lan "serioa" eta etorkizunari buruzko asmo zintzoak badituzu.

Horregatik gero eta etsiago nago: ez bide naiz inoiz heltzarora iritsiko... Hemen malko batzuk bota behar nituzke, baina ez dut tipularik gertu.

Kontua da, oraindik nerabea izanik ez nagoela ados. Ezetz, ostia! Oraintxe bertan nire pena bakarra ez dela heldubakoa izatea, Punkamine inoiz baino sasoi beteagoan ikusi eta kontzertu gehiena ikusle moduan bizi beharra baizik.







Zer egingo diogu nire eztarri hondatu hau eguneroko lan tresna badut... Behintzat, Maci, Jonu, Iagoba eta Aitor punk inoiz baino zuzen eta gordinagoa hedatzen sentitzea geratzen zait, eta abestitxo batekin mikro eta eszenatoki dosia jasotzen dut "tximinoari" aurre egiteko. Munduari garrasika ere nire ezinegona, nazka eta amorrua adierazteko, apurtxo batez bederen.





Beharbada, heldua izateko modu asko dago, denak onartuta egon zein ez. Punkamine bai, inoiz baino helduago dago, zabaltzen duen mezua politikoki zuzena izatetik urrun... eta harro. Anarkia Euskal Herrian!